سکوت شب را به یاددوست، درتشویش آزرده سپری کن،

     که چنین است رسم روزگار،

     حتی یاران هم افسانه های زیبا و

     ابرهای فراری آسمان ذهن شلوغت را،

     به تمسخری بس فراخ وعمیق

     با بازی روزگارمی سنجد،

     و هرگز تورا نمی بیند که چگونه،

     خاطری چنگ خورده را به حراج گذاشته ای!

     حراجی که خریداری ندارد و تو!

     تنها به امید دیدار او در تلاطمی بی وقفه،

         شمارش خلق را تکرار می کنی . . .